Aleksandra Wejchert

Aleksandra Wejchert (1921, Kraków – 1995, Dún Laoghaire w Irlandii) była polsko-irlandzką rzeźbiarką, malarką i graficzką. Ukończyła architekturę na Politechnice Warszawskiej (1949), a następnie Wydział Grafiki warszawskiej ASP (1952–56, u Leona Michalskiego). W 1965 roku wyemigrowała do Irlandii, gdzie rozwinęła dojrzałą twórczość.

Wejchert uprawiała sztukę abstrakcyjną, zarówno geometryczną, jak i opartą na motywach organicznych. Często wykonywała reliefy o nieregularnej, falistej powierzchni (z drewna, betonu, stali), w których faktura miała znaczenie równe kolorowi, a najbardziej charakterystyczny był silny rytm: powtórzenia form układające się niczym wizualna muzyka. Jej prace sytuują się na styku porządku i iluzji ruchu, mając punkty wspólne z op-artem, choć nie były ściśle kinetyczne ani konstruktywistyczne.

Z czasem artystka tworzyła minimalistyczne rzeźby z pleksiglasu, polimerów, stali i w neonowych barwach, odwołujące się kształtem do natury i żywiołów (jak „Płomień” z przezroczystego polimeru), oraz liczne monumentalne realizacje dla irlandzkich instytucji (m.in. siedziba banku AIB w Dublinie, University of Limerick, University College Cork). Wystawiała indywidualnie w Rzymie, Paryżu i Dublinie, corocznie pokazywała prace w prestiżowej Royal Hibernian Academy, a jej dzieła znajdują się w zbiorach muzeów w Paryżu, Rzymie i Dublinie oraz w kolekcjach prywatnych w Irlandii, Włoszech, Francji i USA.