Andrzej Nowacki

Andrzej Nowacki (ur. 15 października 1953 w Rabce) jest malarzem reprezentującym abstrakcję geometryczną i op-art. Wczesną młodość spędził w Krakowie; w 1977 roku wyjechał z Polski, studiując skandynawistykę w Göteborgu oraz germanistykę i historię sztuki w Innsbrucku. Przełomem okazało się spotkanie na początku lat 80. dwóch polskich abstrakcjonistów-geometryków — Kajetana Sosnowskiego i Henryka Stażewskiego, którego pracownię wielokrotnie odwiedzał i z którym utrzymywał kontakt przez wiele lat. W 1984 roku osiadł na stałe w Berlinie Zachodnim, poświęcając się pracy twórczej.

Pierwsza indywidualna wystawa Nowackiego odbyła się w berlińskiej Galerii Pommersfelde w 1987 roku, a od 1988 zaczął tworzyć reliefy — początkowo malowane na pilśni. Od końca lat 80. buduje przede wszystkim abstrakcyjne reliefy komponowane na płótnie w rytmiczne układy kontrastowych barw. Stylistyka jego prac wywodzi się z tradycji Stażewskiego, Josefa Albersa i rosyjskiej awangardy (Malewicz, Tatlin, Popowa); podstawową formą jest kwadrat — uosobienie harmonijnego porządku. Dzięki samodzielnie mieszanym farbom akrylowym kształty i barwy przenikają się, tak że barwa staje się formą, a forma barwą.

Od 1996 roku artysta sygnuje prace datą ich powstania. Współpracował z Heinzem Teuflem, właścicielem wiodącej w Europie galerii sztuki konkretnej, a w 1997 roku pokazał wystawę wspólnie z Janem Lenicą w berlińskiej Avantgarde Galerie. Był stypendystą Fundacji Pollock-Krasner (2001); pierwszą wystawę retrospektywną przygotowało mu Międzynarodowe Centrum Kultury w Krakowie (2002). Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Szczecinie oraz w kolekcjach w Europie i USA.