Anna Cyronek-Kalinowska

Anna Cyronek-Kalinowska (1919, Częstochowa — 2008, Poznań) była malarką abstrakcjonistką. Jeszcze przed wojną ukończyła Szkołę Przemysłowo-Handlową w Częstochowie, a w latach 1950–1955 studiowała w poznańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych, m.in. u Eustachego Wasilkowskiego i Mariana Szmańdy, gdzie uzyskała dyplom z wyróżnieniem.

W 1956 roku wstąpiła do Związku Polskich Artystów Plastyków i poznała Tadeusza Kalinowskiego — malarza abstrakcjonistę i współzałożyciela poznańskiej grupy 4F+R, który stał się jej mężem i wywarł znaczny wpływ na rozwój jej stylu. Od początku działalności Cyronek-Kalinowska związała się z awangardą malarską i niemal całą twórczość poświęciła abstrakcji, traktując ją — jak mówiła — jako kreację związaną z intelektem i „pełną wolność”, najwłaściwszą dla niej formę sztuki.

Jej droga była konsekwentną ewolucją w obrębie malarstwa nieprzedstawiającego. Wychodząc z informelu, dążyła do stworzenia własnej, całościowej koncepcji obrazu: w latach 60. obracała się w kręgu abstrakcji geometrycznej, by zbliżyć się do op-artu; w latach 70. przeszła do swobodnych konstrukcji, które w kolejnej dekadzie — w cyklach takich jak „Formy zgęszczone” — uzyskały liryczną, miękką formę. W późniejszych latach powróciła ku inspiracji pejzażem.

Do 1992 roku zrealizowała dziewięć wystaw indywidualnych i brała udział w ważnych przeglądach polskiej sztuki — Salonach Marcowych w Zakopanem, sympozjach „Złote Grono” w Zielonej Górze i Festiwalach Malarstwa Współczesnego w Szczecinie. W 2001 roku otrzymała stypendium Fundacji Pollocka-Krasner — jedno z najbardziej prestiżowych wyróżnień artystycznych na świecie, ustanowione przez Lee Krasner, wdowę po Jacksonie Pollocku. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Śląskiego w Katowicach i Muzeum Okręgowego w Bydgoszczy oraz w kolekcjach prywatnych w Polsce, Austrii, USA i Francji. Dziś, w czasie ponownego odczytywania polskiej powojennej abstrakcji i twórczości artystek, jej konsekwentny dorobek wraca na należne mu miejsce.