Hubert Dolinkiewicz

Hubert Dolinkiewicz (ur. 1998) jest malarzem i twórcą form przestrzennych. W 2023 roku ukończył malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie — dyplom zrealizował w pracowni prof. Stanisława Baja, z aneksami z malarstwa ściennego (u dr. hab. Sylwestra Piędziejewskiego) i rzeźby (u prof. Jana Mioduszewskiego). Tytuł wystawy dyplomowej — „Znak stawiam w centrum” — zapowiadał główny temat jego sztuki.

W swojej twórczości Dolinkiewicz poszukuje formy dla przeżyć duchowych i egzystencjalnych. Sięga do szeroko pojętej tradycji sztuki sakralnej, surrealizmu i abstrakcji drugiej połowy XX wieku, a także do japońskiego drzeworytu i dalekowschodniej kaligrafii. Centralną rolę odgrywa u niego znak: z pojedynczych motywów — zaczerpniętych z ikonografii chrześcijańskiej, z obserwacji natury i z czysto malarskiego gestu — buduje prywatną ikonosferę i pismo asemiczne, układające się w ciągi, które domagają się odczytania, choć pozbawione są ustalonego znaczenia.

Z tych elementów wyrastają dwa główne cykle. „Pieśni”, malowane na drewnianych deskach i inspirowane ikoną, oraz „Pejzaż metafizyczny” — tworzony głównie na płótnie i papierze — w którym natura staje się przestrzenią wewnętrznych stanów. Rodowód tych pejzaży artysta wywodzi od Giorgia de Chirico i Yves'a Tanguy'ego po polskich klasyków awangardy: Jana Tarasina i Zbigniewa Makowskiego. Od 2024 roku rozwija także formy przestrzenne z drewna — trójwymiarowe przedłużenie „Pejzaży metafizycznych”.

Choć to artysta wczesnej fazy, jego osobny język zdążył już zwrócić uwagę: znalazł się wśród najlepszych dyplomów ASP 2023, a w 2024 roku zajął 10. miejsce w rankingu Kompas Młodej Sztuki. Najnowsze malarstwo i rzeźby pokazała indywidualna wystawa „Imaginarium” (2025). Konsekwentnie budowana, prywatna ikonosfera sytuuje Dolinkiewicza wśród najwyraźniejszych głosów najmłodszego pokolenia polskiego malarstwa metafizycznego.