Igor Mitoraj

Igor Mitoraj (1944, Oederan w Niemczech — 2014) należał do najwybitniejszych rzeźbiarzy XX wieku. Dzieciństwo i młodość spędził w Grojcu niedaleko Oświęcimia; w 1963 roku rozpoczął studia na Wydziale Malarstwa krakowskiej ASP, gdzie uczył się m.in. pod kierunkiem Tadeusza Kantora, a od 1968 kontynuował naukę w École Nationale Supérieure des Beaux-Arts w Paryżu. Do 1977 roku zajmował się głównie malarstwem i grafiką; podróż do Meksyku i zetknięcie ze sztuką prekolumbijską skierowały go ku monumentalnej rzeźbie. W 1985 roku osiadł na stałe w słynącej z odlewni i warsztatów rzeźbiarskich Pietrasancie we Włoszech.

Głównym tematem rzeźb Mitoraja jest ludzkie ciało — zarówno jego piękno, jak i kruchość. Odwołując się do kanonu antyku oraz do twórczości Michała Anioła i Canovy, artysta wprowadzał do swoich prac celowe defekty: pęknięcia, ubytki, urwane skrzydła, zabandażowane twarze i niekompletne sylwetki, które symbolizują ułomność ludzkiej natury i skłaniają do refleksji nad kondycją współczesnego człowieka. Pracował początkowo w marmurze z Carrary, później najczęściej odlewał w brązie; charakterystycznym, ukrytym „podpisem” rzeźbiarza są usta o kształcie jego własnych ust.

Dorobek Mitoraja prezentowano na około 120 wystawach na świecie; w 1986 roku został zaproszony na Biennale w Wenecji. Jego monumentalne rzeźby stanęły w najbardziej prestiżowych przestrzeniach — „Eros Bendato” na krakowskim Rynku Głównym, „Tindaro Screpolato” w Warszawie, prace w Pompejach, w Dolinie Świątyń w Agrigento oraz wrota bazyliki Santa Maria degli Angeli e dei Martiri w Rzymie. Pośmiertna wystawa wśród ruin Pompejów (2016) zgromadziła tłumy.