Jacek Sienicki

Jacek Sienicki (1928, Warszawa — 2000, Warszawa) był malarzem, rysownikiem i pedagogiem. Studia na warszawskiej ASP (1948–1954) odbył pod kierunkiem Artura Nachta-Samborskiego, którego uważał za swojego mistrza i którego asystentem pozostawał przez trzynaście lat; później przez wiele lat prowadził własną pracownię na Wydziale Malarstwa, uzyskując tytuł profesora zwyczajnego (1988). Podobnie jak Sempoliński debiutował na arsenałowej wystawie „Przeciw wojnie – przeciw faszyzmowi” (1955).

Sienicki malował w ograniczonej, przygaszonej palecie — szarościach, które nazywał „specjalnym wyczuleniem” — rozświetlanych niekiedy czystą bielą, dążąc do maksymalnej syntezy przekazu. Oszczędny w środkach, tworzył przy tym obrazy o ogromnym bogactwie materii, w których impast sprawia, że malowany obiekt wygląda jak fragment żywej tkanki. Powracał do kilku motywów z najbliższego otoczenia: wnętrza pracowni, pojedynczej rośliny i usychającego kwiatu, czaszki, ochłapu mięsa, ścian domów i postaci ludzkiej.

„Jeden z kolegów nazwał moją pracę portretowaniem przedmiotów. Portretuję wnętrza pracowni, kwiaty (…). Oczywiście mam też nadzieję, że portretuję siebie” — mówił artysta. Jego rozpoznawalne, ekspresyjne, balansujące między figuracją a abstrakcją obrazy są naznaczone symbolizmem i pasją oddania kondycji człowieka. Odwoływał się też do przeżyć wojennych i bieżącej historii (cykle „Holocaust”, „Ruiny”, „Rozstrzelani”), a w czasach PRL-u angażował się w ruch kultury niezależnej. Laureat Nagrody im. C.K. Norwida (1975) i niezależnej Nagrody im. Jana Cybisa (1983).