Jerzy Mierzejewski

Jerzy Mierzejewski (1917, Kraków – 2012, Warszawa) był malarzem i pedagogiem, pochodzącym z artystycznej rodziny: jego ojciec Jacek Mierzejewski należał do grona formistów, a brat Andrzej również był malarzem. Studia rozpoczął w 1937 roku na warszawskiej ASP, lecz dyplom, w pracowni Mieczysława Kotarbińskiego, uzyskał dopiero w 1956. W latach 30. związał się ze Stowarzyszeniem Miłośników Filmu Artystycznego „Start”, a po wojnie współtworzył oddziały ZPAP i miał pierwszą wystawę indywidualną w Łodzi (1946).

Przez ćwierć wieku (1950–1975) wykładał w łódzkiej PWSFTviT, gdzie uczył rysunku i „plastyki w filmie”, a także pełnił funkcje dziekana Wydziału Operatorskiego, dziekana Wydziału Reżyserii i prorektora. Na jego pracach teoretycznych, m.in. „Kompozycji obrazu filmowego”, wychowały się całe pokolenia twórców kina (w 2006 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa tej uczelni). Równolegle nieustannie malował, głównie nastrojowe pejzaże, wnętrza pracowni, portrety rodziny i autoportrety. Jego najważniejsze cykle to „Łódka”, „Pracownia” i „Ogrody”.

Twórczość malarska Mierzejewskiego, niewątpliwie oryginalna i osobna wobec wszelkich powojennych ugrupowań, długo pozostawała w cieniu jego pracy dydaktycznej. Wiele wystawiał za granicą, zwłaszcza w Holandii, a także w USA, Belgii i Niemczech. Jego malarski dorobek zaprezentowano publicznie szerzej dopiero w 1997 roku, retrospektywą w warszawskim Domu Plastyka, połączoną z przyznaniem Nagrody im. Jana Cybisa. W 2004 roku Muzeum Narodowe w Warszawie pokazało wystawę całej rodziny Mierzejewskich. Zmarł 14 czerwca 2012 roku, w dniu otwarcia poświęconej mu wystawy w Muzeum Kinematografii w Łodzi.