Jerzy Mierzejewski

Jerzy Mierzejewski (1917, Kraków — 2012, Warszawa) był malarzem i pedagogiem, pochodzącym z artystycznej rodziny: jego ojciec Jacek Mierzejewski należał do grona formistów, a brat Andrzej również był malarzem. Studia rozpoczął w 1937 roku na warszawskiej ASP, lecz dyplom — w pracowni Mieczysława Kotarbińskiego — uzyskał dopiero w 1956. W latach 30. związał się ze Stowarzyszeniem Miłośników Filmu Artystycznego „Start”, a po wojnie współtworzył oddziały ZPAP i miał pierwszą wystawę indywidualną w Łodzi (1946).

Przez ćwierć wieku (1950–1975) wykładał w łódzkiej PWSFTviT, gdzie uczył rysunku i „plastyki w filmie”, a także pełnił funkcje dziekana Wydziału Operatorskiego, dziekana Wydziału Reżyserii i prorektora; na jego pracach teoretycznych, m.in. „Kompozycji obrazu filmowego”, wychowały się całe pokolenia twórców kina (w 2006 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa tej uczelni). Równolegle nieustannie malował — głównie nastrojowe pejzaże, wnętrza pracowni, portrety rodziny i autoportrety; jego najważniejsze cykle to „Łódka”, „Pracownia” i „Ogrody”.

Twórczość malarska Mierzejewskiego, niewątpliwie oryginalna i osobna wobec wszelkich powojennych ugrupowań, długo pozostawała w cieniu jego pracy dydaktycznej; wiele wystawiał za granicą, zwłaszcza w Holandii, a także w USA, Belgii i Niemczech. Jego malarski dorobek zaprezentowano publicznie szerzej dopiero w 1997 roku — retrospektywą w warszawskim Domu Plastyka, połączoną z przyznaniem Nagrody im. Jana Cybisa. W 2004 roku Muzeum Narodowe w Warszawie pokazało wystawę całej rodziny Mierzejewskich. Zmarł 14 czerwca 2012 roku, w dniu otwarcia poświęconej mu wystawy w Muzeum Kinematografii w Łodzi.