Juliusz Narzyński

Juliusz Narzyński (1934, Warszawa – 2020, Warszawa) należał do pierwszego poodwilżowego pokolenia polskich malarzy. W 1959 roku z wyróżnieniem ukończył studia w warszawskiej ASP w pracowni Artura Nachta-Samborskiego, a w 1963 współtworzył grupę Rekonesans, formację artystów swojego pokolenia, którzy w niepewnych czasach tuż po socrealizmie połączyli się, by zaistnieć na scenie, zachowując twórczą niezależność. Zasadzie wolności w sztuce Narzyński pozostał wierny przez całe życie.

W latach 1967–1973 kierował staromiejską Galerią Sztuki Współczesnej w Warszawie, przejmując ją po Marianie Boguszu i jego Krzywym Kole i konsekwentnie promując sztukę awangardową, abstrakcyjną i ekspresyjną, dbając o sukces wystawienniczy kolegów. Od 1973 roku objął pracownię malarstwa w łódzkiej PWSSP (obecnie ASP im. Władysława Strzemińskiego), gdzie został profesorem. W 1970 roku przebywał na stypendium rządu holenderskiego, a w 1969 otrzymał Nagrodę Krytyki Artystycznej im. C.K. Norwida.

Malarstwo Narzyńskiego, sytuowane między abstrakcją a figuracją, krytycy zaliczają do tradycji surrealizmu: to poetyckie, nadrealne pejzaże, w których fantazja buduje inną rzeczywistość pełną tajemnicy, barw i symboli zmuszających widza do rozszyfrowywania ukrytych przesłań. Mimo licznych nagród pozostawał z dala od szerokiej popularności. Brał udział w ponad 200 wystawach w kraju i za granicą (m.in. Galerie Lambert w Paryżu, Zachęta, Edynburg, Monte Carlo). Jego prace znajdują się w Muzeach Narodowych w Warszawie, Poznaniu, Kielcach, Gdańsku i Szczecinie oraz w Zachęcie.