Leon Tarasewicz

Leon Tarasewicz (ur. 1957 we wsi Waliły na Podlasiu) jest jednym z najważniejszych współczesnych malarzy polskich i jednym z nielicznych cieszących się światową renomą. Podkreśla swoje białoruskie korzenie i związek z mniejszością białoruską; do dziś mieszka i tworzy w rodzinnych Waliłach, czerpiąc z etnicznej, religijnej i kulturowej różnorodności Podlasia. Studiował na ASP w Warszawie (dyplom 1984 w pracowni Tadeusza Dominika), gdzie od 1996 roku prowadzi Gościnną Pracownię Malarstwa; debiutował w Galerii Foksal w 1984 roku, co otworzyło mu drogę do europejskiej publiczności.

Od 1988 roku Tarasewicz wyszedł poza konkretne odniesienia przedmiotowe ku wartościom czysto malarskim — barwie, fakturze, grze walorów — tworząc abstrakcyjne kompozycje pól i pasów koloru. Z czasem jego malarstwo upraszczało się aż do „gry czystych kolorów” i „sztuki oka”; jest abstrakcyjne, atekstualne i pozbawione tytułów, bo — jak twierdzi artysta — sztuka ma oddziaływać na emocje i nie musi nieść konkretnych treści. Coraz częściej przekraczał granice blejtramu, pokrywając kolorem ściany, posadzki i filary — tworząc monumentalne instalacje malarskie, w które widz może fizycznie wejść.

Apogeum tej tendencji przypadło na przełom wieków: w ramach „Aperto '88”, a następnie reprezentując Polskę na 49. Biennale w Wenecji (2001), pokrył malarstwem całą podłogę polskiego pawilonu, a w 2003 roku zamienił w obraz wnętrza warszawskiego CSW. Realizował też prace w przestrzeni publicznej, m.in. na Plaza Real w Barcelonie, na fasadzie Teatru Wielkiego w Poznaniu czy w MNK. Współpracuje z galeriami w kraju i za granicą (m.in. Foksal, Springer & Winckler w Berlinie, Nordenhake w Sztokholmie).