Marcin Chomicki

Marcin Chomicki (ur. 1976) jest z wykształcenia asyriologiem, filologiem starożytnego Wschodu, czytającym pismo klinowe, sumeryjski i akadyjski. Ta inicjacja w archeologię stała się ramą całej jego praktyki artystycznej: współczesną Warszawę traktuje jak stanowisko wykopaliskowe, a swoje narzędzia jak obiekty, które same domagają się opisu.

Od 2002 roku prowadzi „Archiwum Transformacji”, ponad dwudziestotrzyletnią dokumentację fotograficzną polskiej przestrzeni publicznej. To zapis miasta rozumianego jako labirynt: sieć przenikających się warstw, w której całe światy (place zabaw z czasów PRL-u, betonowe instalacje, enklawy przyrody) znikają w ciągu roku czy dwóch. Chomicki nazywa to archeologią współczesności: dokumentuje rzeczy, które nie miały prawa przetrwać, a przetrwały, i te, które wydawały się wieczne, a nagle ich nie ma.

Wraz z Justyną Wencel realizuje interwencje w przestrzeni miejskiej, m.in. „0,5 km koloru” na kładce łączącej CSW Zamek Ujazdowski z Jazdowem oraz instalację „Labirynt” we Wrocławiu (2016), nawiązującą do teorii formy otwartej Oskara Hansena. W malarstwie buduje kompozycje z ręcznie wykonywanych gradientów, które nazywa „najprostszą i najdoskonalszą formą światłocienia”. Op-artowe płótna cyklu „Labyrinth” wystawiają percepcję widza na próbę: formy nachodzą na siebie tak, że nie sposób orzec, co jest z przodu, a co z tyłu.

Jego słownik wizualny biegnie od dyskietki 3,5 cala i kasety magnetofonowej, przez Doom i giełdę komputerową na Grzybowskiej, po pismo klinowe i posągi Gudei. Łączy je jedna intuicja: nośnik i obraz są tym, co decyduje, czy cywilizacja przetrwa. „Rzeczy, które były narzędziami archeologicznymi przed chwilą, stały się obiektem archeologii”. To zdanie streszcza całą wystawę.

Chomicki należy do artystów, których praca staje się czytelna dopiero z perspektywy czasu, który sam dokumentuje. „Screen Tears” to pierwsze tak pełne zebranie tej dwudziestoletniej obserwacji, świadectwo transformacji, której był jednocześnie kronikarzem i częścią.