Marian Warzecha

Marian Warzecha (ur. 1930 w Krakowie) jest malarzem, twórcą reliefów i działań konceptualnych — jednym z najważniejszych przedstawicieli sztuki konceptualnej w Polsce. Studiował w krakowskiej ASP malarstwo (1948–1950) i scenografię (1952–1957, dyplom u Andrzeja Stopki), a równolegle etnografię i historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1957 roku współtworzył reaktywowaną Grupę Krakowską i brał udział w II Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Po krótkim epizodzie informelu — „rysowania” strużkami swobodnie lanej farby na poziomo rozłożonym płótnie — od końca lat 50. Warzecha tworzył geometryczne kolaże i reliefy utrzymane w jednolitej bieli. W ich obręb wprowadzał odręczne zapisy, wykresy, rysunki, a z czasem także przedmioty gotowe. W 1968 roku, we współpracy z matematykiem, opracował własny system artystyczny będący wynikiem jego badań nad związkami sztuki i nauki (ważna była dlań lektura teorii mnogości Kuratowskiego).

Warzecha przez całe twórcze życie pozostaje artystą kameralnym i osobnym, skupionym na powściągliwym dokumentowaniu refleksji nad istotą sztuki; był też inicjatorem konwersatorium „Sztuka – Religia – Nauka” (1983–89). Wystawiał indywidualnie m.in. w nowojorskich Zabriskie Gallery i Bonino Gallery, rzymskiej Galleria L'Obelisco oraz chełmskiej Galerii 72; jego twórczość przypomniała kameralna wystawa „Zbiór otwarty” w Muzeum Narodowym w Krakowie.