Mariola Przyjemska

Mariola Przyjemska (ur. 23 sierpnia 1963 w Warszawie) zajmuje się malarstwem i fotografią, tworzy obiekty, instalacje i wideo. W latach 1983–1988 studiowała na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP, broniąc dyplomu w pracowni prof. Tadeusza Dominika, z aneksem u prof. Ryszarda Winiarskiego. Wczesny, „mistyczny” okres jej malarstwa wiązał się z kręgiem grupy Neue Bieriemiennost; należy do grona artystów lat 90., którzy ukształtowali obraz polskiej sztuki okresu transformacji.

Na początku lat 90., w odpowiedzi na przemiany ustrojowe, Przyjemska — niemal dekadę przed socjologami i badaczami kultury — odkryła, jak wielkie znaczenie mają marka i logo, i sięgnęła po nową wówczas w Polsce technikę wielkoformatowej fotografii reklamowej. W cyklu „Metki” fotografowała powiększone rewersy metek odzieżowych lub zatapiała wszywki w pleksi jako „preparaty”, obnażając branding i fetyszyzm towarowy; w cyklu „Kosmetyki” zestawiała szminki i flakony perfum z panoramą transformującej się Warszawy, łącząc pop-art z lipstick feminismem.

Jej miejskie cykle fotograficzne i malarskie to „naddokumentacja” przekształceń architektury stolicy — rodzaj psychogeografii i sytuacjonistycznego dryfu („Rondo ONZ”). W twórczości Przyjemskiej abstrakcja spotyka się z pop-artem, a krytyczny, lecz niemoralizatorski komentarz do konsumpcyjnego kapitalizmu przenika nuta melancholii. Laureatka Nagrody Sztuki im. Marii Anto i Elsy von Freytag-Loringhoven (2021), doczekała się obszernej retrospektywy „Konsumpcja, konstrukcja i melancholia” w warszawskiej Zachęcie (2022).