Michał Chudzicki

Michał Chudzicki (ur. 1983 w Kraśniku) jest malarzem i kolażystą, tworzącym także instalacje, filmy i fotografie. Po Liceum Plastycznym w Zamościu studiował w latach 2006–2011 na Wydziale Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie obronił dyplom w pracowni profesora Leszka Misiaka. Od 2013 roku mieszka i pracuje w Lublinie; jest współzałożycielem kolektywu Roboczogodzina.

W jego twórczości wyraźne są inspiracje sztuką mistrzów renesansu oraz awangardą XX wieku — dadaizmem i surrealizmem. Chętnie przepracowuje słynne motywy malarstwa europejskiego, ale jego najważniejszym narzędziem jest mistyfikacja: fikcja używana po to, by zakwestionować oficjalną historię sztuki i sprawdzić, czy jako widzowie potrzebujemy samych dzieł, czy raczej twórców z ich znanymi nazwiskami.

Najpełniej oddaje to wieloletni projekt rozpoczęty w 2011 roku, w którym Chudzicki wykreował postać Brunona Larka (1901–1936) — polskiego malarza, rysownika i poety, zmarłego tragicznie w pożarze — i zaczął tworzyć jego „nieistniejące” dzieła. Mistyfikację rozwijał w kolejnych odsłonach, m.in. jako „Katalog dzieł nieistniejących” w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski (2013) oraz cykle pokazywane w Galerii Białej w Lublinie i w Instytucie Polskim w Düsseldorfie.

Pierwszą wystawę indywidualną, „Okno”, pokazał w 2010 roku w krakowskiej Art Agenda Nova; kolejne odbywały się regularnie, m.in. „Opowieść o tych i o tamtych” w Bunkrze Sztuki (2013) i „64 krótkie historie” w Galerii Białej (2019). Brał udział w wielu wystawach zbiorowych — w Zachęcie („Życie. Instrukcja”, 2017), Fundacji Galerii Foksal („KREW-WERK”, 2016), Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie i krakowskim MOCAK-u — a jego prace znajdują się m.in. w kolekcji PKO Banku Polskiego. Łącząc malarski warsztat z intelektualną grą, Chudzicki należy do najciekawszych „mistyfikatorów” swojego pokolenia, celnie diagnozujących mechanizmy świata sztuki.