Artysta
Olaf Brzeski
Wybrane prace
Biografia
Rzeźbiarz mrocznej wyobraźni. Olaf Brzeski reinterpretuje klasyczną rzeźbę — popiersia, figury — wpuszczając w nią niepokój, brzydotę i niesamowitość, zawsze prowadzony przez rysunek.
Olaf Brzeski (ur. 1975 we Wrocławiu) jest rzeźbiarzem, rysownikiem oraz autorem instalacji i filmów eksperymentalnych — jednym z najważniejszych przedstawicieli współczesnej rzeźby polskiej. Po roku studiów na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej (1994–1995) ukończył wrocławską Akademię Sztuk Pięknych, broniąc w 2000 roku dyplomu z rzeźby w pracowni profesora Leona Podsiadłego. Zadebiutował w 2001 roku, wygrywając konkurs na pomnik Pomarańczowej Alternatywy we Wrocławiu, gdzie mieszka i pracuje do dziś.
Jego rzeźby, obiekty, environments, filmy i rysunki wyrastają z mrocznych rejonów wyobraźni oraz z indywidualnej i zbiorowej przeszłości, budując nieoczywiste, niepokojące narracje. Brzeski twórczo reinterpretuje tradycję rzeźby — sięga po klasyczne formy, jak popiersie czy figura ludzka — kładąc nacisk nie na ich fizyczny, lecz emocjonalny wymiar. Nie stroni od estetyki brzydoty i swobodnej gry skalą; źródłem tych fantastycznych form jest myśl, a następnie rysunek — najprostsza metafora aktu kreacji.
Równie ważne jest dla niego napięcie między materią a jej potencjalnością — między tym, co dzieło opisuje, a samą możliwością opisu. Najgłośniejsza praca, „Sen – Samozapłon” (2008), to wyrzeźbiony kłąb czarnego dymu zawieszony w powietrzu; powstała pod wpływem wykładu fizyka, zakończonego zdaniem, że ogień jest niczym innym jak materią zmieniającą formę. W innych realizacjach — niszczonych, rozbijanych i rekonstruowanych — czynił z destrukcji metodę, ukazując sztukę, która istnieje, niszczejąc.
Pracując seriami i powracającymi motywami, Brzeski zbudował jeden z najbardziej rozpoznawalnych języków w polskiej rzeźbie ostatnich dekad. Pokazywał prace na licznych wystawach indywidualnych — m.in. w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, galeriach BWA we Wrocławiu i Zielonej Górze, CSW Łaźnia w Gdańsku, Galerii Czarna i wrocławskim OP ENHEIM — oraz w ważnych przeglądach międzynarodowych: na International Triennale of Contemporary Art w Pradze (2008), East International w Norwich (2009) czy „Power of Fantasy” w brukselskim BOZAR (2010). Jego prace znajdują się m.in. w kolekcji Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie i Muzeum Narodowego we Wrocławiu.
