Paulina Ołowska

Paulina Ołowska (ur. 1976 w Gdańsku) należy do najbardziej cenionych polskich artystek na arenie międzynarodowej. Studiowała malarstwo i wideo w The Art Institute of Chicago (dyplom 1996), a następnie grafikę i malarstwo na ASP w Gdańsku (dyplom 2000). Była stypendystką m.in. Rijksakademie w Amsterdamie. Tworzy w wielu mediach (malarstwie, fotografii, kolażu, instalacji, performansie, rzeźbie, neonie i scenografii), często we współpracy z innymi artystami, m.in. ze szkocką malarką Lucy McKenzie.

Polem jej eksploracji są utopie modernizmu (wczesny Bauhaus, rosyjski konstruktywizm, europejska awanganda początku XX wieku), którym nadaje aktualność, łącząc badania nad twórczością XX-wiecznych artystów z własną praktyką. Twórczość Ołowskiej przenika romantyczna wizja sztuki jako nośnika pozytywnych utopii i przekonanie, że „sztuka może zmienić świat”, a także silny wątek feministyczny: zainteresowanie kobiecymi postawami w sztuce i poszukiwanie „protoplastek”. Od 2004 roku rekonstruuje historyczne warszawskie neony z lat 60. i 70. To z myślą o renowacji neonu „Siatkarka” (1961) Jana Mucharskiego zorganizowała wystawę „Obraz – wymiana – neon” w Fundacji Galerii Foksal (2006).

Wśród jej głośnych realizacji jest performans „Alfabet” (po raz pierwszy w Berlinie w 2005, później pokazany w Museum of Modern Art w Nowym Jorku) oraz prowadzony wspólnie z Lucy McKenzie warszawski bar Nova Popularna (2003). W 2016 roku magazyn „New York Times” umieścił ją na liście najbardziej wpływowych ludzi kultury na świecie. Jest też laureatką Kunstpreis Aachen (2014). Reprezentowana przez galerie Buchholz, Fundację Galerii Foksal, Simon Lee i Pace, brała udział m.in. w 50. Biennale w Wenecji. Jej obszerną wystawę „Czar Warszawy” pokazała warszawska Zachęta.