Paulina Ołowska

Paulina Ołowska (ur. 1976 w Gdańsku) należy do najbardziej cenionych polskich artystek na arenie międzynarodowej. Studiowała malarstwo i wideo w The Art Institute of Chicago (dyplom 1996), a następnie grafikę i malarstwo na ASP w Gdańsku (dyplom 2000); była stypendystką m.in. Rijksakademie w Amsterdamie. Tworzy w wielu mediach — malarstwie, fotografii, kolażu, instalacji, performansie, rzeźbie, neonie i scenografii — często we współpracy z innymi artystami, m.in. ze szkocką malarką Lucy McKenzie.

Polem jej eksploracji są utopie modernizmu — wczesny Bauhaus, rosyjski konstruktywizm, europejska awanganda początku XX wieku — którym nadaje aktualność, łącząc badania nad twórczością XX-wiecznych artystów z własną praktyką. Twórczość Ołowskiej przenika romantyczna wizja sztuki jako nośnika pozytywnych utopii i przekonanie, że „sztuka może zmienić świat”, a także silny wątek feministyczny: zainteresowanie kobiecymi postawami w sztuce i poszukiwanie „protoplastek”. Od 2004 roku rekonstruuje historyczne warszawskie neony z lat 60. i 70. — to z myślą o renowacji neonu „Siatkarka” (1961) Jana Mucharskiego zorganizowała wystawę „Obraz – wymiana – neon” w Fundacji Galerii Foksal (2006).

Wśród jej głośnych realizacji jest performans „Alfabet” (po raz pierwszy w Berlinie w 2005, później pokazany w Museum of Modern Art w Nowym Jorku) oraz prowadzony wspólnie z Lucy McKenzie warszawski bar Nova Popularna (2003). W 2016 roku magazyn „New York Times” umieścił ją na liście najbardziej wpływowych ludzi kultury na świecie; jest też laureatką Kunstpreis Aachen (2014). Reprezentowana przez galerie Buchholz, Fundację Galerii Foksal, Simon Lee i Pace, brała udział m.in. w 50. Biennale w Wenecji; jej obszerną wystawę „Czar Warszawy” pokazała warszawska Zachęta.