Ryszard Woźniak

Ryszard Woźniak (ur. 1956 w Białymstoku) jest malarzem, performerem, twórcą instalacji, teoretykiem sztuki i pedagogiem. Studiował malarstwo na warszawskiej ASP (1976–81, w pracowni Stefana Gierowskiego, dyplom z wyróżnieniem). W latach 1982–92 współtworzył — wraz z Ryszardem Grzybem, Pawłem Kowalewskim, Jarosławem Modzelewskim, Włodzimierzem Pawlakiem i Markiem Sobczykiem — formację artystyczną Gruppa, współwydawał jej pismo „Oj dobrze już” i uczestniczył w większości jej wystaw i akcji.

Jako członek Gruppy Woźniak reprezentuje nurt nowej ekspresji: w latach 80. tworzył „dzikie”, ekspresyjne prace w mocnej kolorystyce, komentujące rzeczywistość PRL-u, a w latach 80. współtworzył ruch kultury niezależnej. Jego postawa polega na konceptualnym wykorzystaniu obrazu jako nośnika sensu — problematyzuje malarskie formy, operując znakiem, symbolem i metaforą oraz budując własne idiomy wyrazowe; istotnym medium są też dla niego instalacja (czasem z własnych obrazów) i performance. Jest autorem koncepcji „sztuki sprzeciwu” i „sztuki podziwu”.

Wspólnie z Markiem Sobczykiem wykonał polichromię cerkwi neounickiej w Kostomłotach nad Bugiem, a z Ryszardem Grzybem przebywał na stypendium w Berlinie Zachodnim; współprowadził też prywatną Szkołę Sztuki w Warszawie (z Modzelewskim i Sobczykiem). Od 1992 roku przez wiele lat prowadził pracownię malarstwa na Uniwersytecie Zielonogórskim, gdzie jest profesorem. Jego prace znajdują się m.in. w Muzeach Narodowych w Warszawie i Krakowie, Zachęcie oraz Muzeum Sztuki w Łodzi.