Tadeusz Gronowski

Tadeusz Lucjan Gronowski (1894, Warszawa — 1990) był grafikiem, malarzem, ilustratorem, projektantem reklam, plakatów i znaczków, scenografem i architektem wnętrz — uznawanym za prekursora Polskiej Szkoły Plakatu i twórcę nowoczesnej polskiej grafiki użytkowej. W latach 1917–1925 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, a techniki malarskie doskonalił w paryskiej École des Beaux-Arts. Należał do Grupy Rytm, był współwydawcą pisma „Grafika” i współzałożycielem Koła Artystów Grafików Reklamowych.

Nowatorstwo Gronowskiego polegało na syntetycznym traktowaniu formy, operowaniu jednorodnymi płaszczyznami intensywnych barw oraz wysmakowanym liternictwie. Projektował reklamy dla największych przedwojennych firm — Wedla, Hersego, Schichta, Orbisu i LOT-u; jego plakat „Radion sam pierze” (1926) należy do najbardziej rozpoznawalnych polskich projektów, a zaprojektowane przezeń w 1929 roku logo Polskich Linii Lotniczych LOT jest używane do dziś. Znaczną część okresu 1924–1939 spędził w Paryżu, współpracując jako dekorator z ekskluzywnymi domami towarowymi (Galeries Lafayette, Au Printemps).

Był autorem oprawy plastycznej polskich pawilonów na wystawach światowych — w Brukseli (1935), Paryżu (1937) i Nowym Jorku (1939) — wielokrotnie nagradzanym złotymi i srebrnymi medalami. Indywidualne wystawy jego prac odbyły się m.in. w warszawskiej Zachęcie (1934) i Instytucie Propagandy Sztuki (1938). Niezwykle płodny i wszechstronny, Gronowski pozostaje klasykiem, którego projekty na trwałe ukształtowały język polskiego plakatu i reklamy.