Witold-K Kaczanowski

Witold-K, właściwie Wit Leszek Kaczanowski (1932, Warszawa – 2025), był malarzem, rzeźbiarzem, grafikiem i fotografem. Dzieciństwo spędził na terenie szpitala psychiatrycznego w Tworkach, którego dyrektorem był jego ojciec. Doświadczenie to powróciło później w jego sztuce. Studiował na Wydziale Grafiki warszawskiej ASP (dyplom 1955/56), m.in. u Wojciecha Fangora i Henryka Tomaszewskiego.

W 1964 roku wyjechał na stypendium do Paryża. Była to podróż w jedną stronę, gdyż za wywiezienie manuskryptu dla paryskiej „Kultury” przez lata nie mógł wrócić do kraju. W paryskiej bohemie zaprzyjaźnił się z poetą Jacques'em Prévertem, który napisał poemat o jego sztuce, a przez niego poznał Pabla Picassa (ten naszkicował jego portret). W 1968/69 roku przeniósł się do USA: mieszkał kolejno w Nowym Jorku, Los Angeles, Santa Fe (w sąsiedztwie Fangora), Houston, a od 1980 roku w Denver, zachowując też pracownię w Warszawie.

Twórczość Witolda-K to przede wszystkim ekspresyjne, „niepokojące” malarstwo, w którym powraca motyw „małego człowieka”, jednocześnie smutnego i śmiesznego, oraz cykl „Ludzie”, przepojony tematem samotności i kondycji ludzkiej. Jako pierwszy Polak doczekał się retrospektywy w domu aukcyjnym Sotheby's w Amsterdamie (2007, 163 prace), a wcześniej w Otis Art Institute w Los Angeles. Jest też autorem największego w Polsce plafonu (408 m²) w Oświęcimskim Centrum Kultury.