Władysław Jackiewicz

Władysław Jackiewicz (1924, Podbrodzie na Wileńszczyźnie — 2016, Gdańsk) był malarzem i pedagogiem — profesorem-legendą gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych. Studiował na Wydziale Malarstwa PWSSP w Sopocie, gdzie w 1952 roku obronił dyplom w pracowni Artura Nachta-Samborskiego. Z macierzystą uczelnią związał całą karierę, przechodząc wszystkie jej szczeble; w latach 1969–1981 pełnił funkcję rektora. Był współtwórcą Grupy Gdańskiej i jedną z najważniejszych postaci powojennego środowiska Pomorza.

Wczesne prace, powstające pod wpływem Nachta-Samborskiego i Piotra Potworowskiego, utrzymane były w stylistyce koloryzmu. Lata 50. to okres poszukiwań — od odrealnionych, żywych kolorystycznie pejzaży, przez kubizm, aż po abstrakcję i taszystowski epizod lat 60. Z czasem jednak w centrum jego twórczości stanęło ludzkie ciało, zwłaszcza kobiece, które uważał za najdoskonalszy z kształtów stworzonych przez naturę. Nagość pokazywał w sposób dyskretny i elegancki, w wielkoformatowych kompozycjach łączących figurę z przestrzenią i kolorem (cykl „Pejzaże ciała”), z wyraźną inspiracją aktami Modiglianiego.

Jackiewicz miał kilkadziesiąt wystaw indywidualnych w kraju i za granicą oraz brał udział w licznych wystawach zbiorowych, m.in. na XLIII Biennale w Wenecji. Jego prace pokazywano na całym świecie i znajdują się w zbiorach Muzeów Narodowych w Gdańsku, Warszawie, Poznaniu, Wrocławiu i Łodzi. Odznaczony m.in. Złotym Medalem „Gloria Artis”, był dla pokoleń studentów mistrzem i przewodnikiem — „le maestro della pittura”.