Zofia Kulik

Zofia Kulik (ur. 1947) jest artystką multimedialną, uznawaną za jedną z głównych przedstawicielek sztuki krytycznej w Polsce. W 1971 roku ukończyła Wydział Rzeźby warszawskiej ASP (dyplom w pracowni Jerzego Jarnuszkiewicza); na studiach uczęszczała na zajęcia Oskara Hansena, którego teoria Formy Otwartej na długo ukształtowała jej myślenie o sztuce.

W latach 1970–1987 wraz z mężem Przemysławem Kwiekiem tworzyła duet KwieKulik, prowadząc w prywatnym mieszkaniu nieoficjalną Pracownię Działań, Dokumentacji i Upowszechniania (PDDiU). Jako pionierzy performansu w Polsce realizowali efemeryczne działania, instalacje, obiekty, fotografie i filmy, dokumentując własną twórczość i tworząc gigantyczne archiwum neoawangardy. Od końca lat 80. Kulik działa indywidualnie, wykonując rozbudowane kompozycje z wielokrotnie naświetlanych czarno-białych (a później barwnych) fotografii — setek własnych, zaaranżowanych zdjęć modeli układających się w dekoracyjne ornamenty i mandale.

W swoich pracach podejmuje tematy władzy, totalitaryzmu, wojny, zniewolenia jednostki oraz relacji gender, posługując się multiplikowanymi formami kojarzącymi się z opresją i autorytaryzmem, zaczerpniętymi z historii sztuki, dokumentów i telewizji. W 1997 roku reprezentowała Polskę na 47. Biennale Sztuki w Wenecji, a w 2007 wystawiała na documenta 12 w Kassel; w 1996 otrzymała Paszport „Polityki”. Mieszka i pracuje w Łomiankach pod Warszawą.