Sztuka postkonsumpcyjna

„W 1971 roku skróciłam sobie nazwisko. Odkleiłam się od Natalii Lach-Lachowicz, stałam się Natalią LL. Te dziewczyny-modelki są moimi sobowtórami.” (Natalia LL) „Sztuka konsumpcyjna” Natalii LL do dziś zyskuje nowe znaczenia. W latach 1972-1975, kiedy to artystka prowadziła projekt dokumentalny polegający na fotografowaniu przejawów życia codziennego jakim jest np. jedzenie - konsumowanie, równocześnie działała wraz z m.in. Andrzejem Lachowiczem i Zbigniewem Dłubakiem w grupie Permafo głoszącej postulat „Sztuki permanentnej” - rejestrowania bieżących wydarzeń. Szybko okazało się, że zwykły proces jedzenia zatrzymany i powielony w kadrach może zostać zinterpretowany jako akt na poły erotyczny, częściowo obrzydliwy - jeśli np. fotografowanej modelce wypluwany płyn ścieka po brodzie. Może też poruszyć strunę kultury konsumpcyjnej, w czas PRL-u - niedostatku towarów, w latach 90. potrzeby nabywania i otaczania się rzeczami. W kolejnych dekadach oraz podczas przemian społecznych „Sztuka konsumpcyjna” Natalii LL zaczęła być rozpatrywana również w kontekście feminizmu, mimo że jedna z przedstawicielek płci pięknej stała za obiektywem aparatu. Ta wielowarstwowość interpretacja, domniemań intencji, raczej nie została jeszcze wyczerpana daje jednak doskonały obraz tego czym jest sztuka konceptualna, w której nurcie pracowała Natalia LL.